Start
Over ons
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start

2006 foto's

  

Verslag van de voorstelling “Platgespeeld”


Het Veense cabaretgezelschap Vierfout sloeg voor de tweede keer in zijn bestaan weer onverbiddelijk toe. Met een grappig en raak programma (“Platgespeeld’), goed voor drie vrijwel uitverkochte Dissel-zalen. En met vier spelers die, na het geslaagde programma van vorig jaar, duidelijk aan zelfvertrouwen gewonnen hadden. En daardoor nog beter voor de dag kwamen dan bij de eerste editie van VierFout! Altijd moeilijk, zo’n tweede geesteskindje. Dat geldt voor het tweede boek van een veelgeprezen schrijver, de tweede film van een  bejubeld filmer, en ook voor een tweede Veens cabaretprogramma als iedereen razend enthousiast was over het eerste. Maar, niet voor een kleintje vervaard, zijn Koen van de Grift, Margriet Hersevoort, Anja van der Flier en Jos Boersen toch weer aan de slag gegaan. In een manmoedige poging om ons aan het denken te zetten, en onze lachspieren te kietelen. Dat dat goed gelukt is zal ik u laten lezen. Want voor de niet-snuggere thuisblijvers loop ik even het programma door. En de wel-aanwezigen kunnen nog even nagenieten…


Inburgerings Cursus

Altijd link om zo’n knallend onderdeel van het vorige jaar in de herhaling te gooien, maar: dat lukte. Na het praktijkexamen van vorig jaar moesten de deelnemers nu zelf een test in mekaar draaien, onder de bezielende leiding van cursusleider Koen. Ingeleid door een DVD-clipje over de vorige voorstelling las Margriet een eigen gedichtje voor over Gerard Vianen, die dagelijks als klaar-over voor de buurt-kippen actief is. Met een voortreffelijk accentje, dat warempel wel op Veens leek…geslaagd dus. Daarna imiteerde Jos een buut, en dat deed-ie zeer verdienstelijk. Tussen de bedrijven door legde hij de buut-regels uit, gemixt met oubollige maar geinige grapjes. Op het niveau zoals wij dat kennen van het echte Buutreedners Concours, dus: de Veense lachers op je hand! Je moet maar durven, onder het alziend oog van de meester (Koen) zelve…

De test van Anja was de lolligste; bij cabaret moet je ook jezelf in de maling durven nemen en dat durft VierFout! Dus mocht Anja tien seconden meekrijsen op een Robbie Williams-nummer, en werd meteen ingeburgerd verklaard..als ze maar ophield met zingen! Heel komisch, heel raak.


Het Gevoel

Een prachtig geschreven lied, met een fraaie begeleiding. Over de dreigende teloorgang van ons dorpje, met inderdaad de thematiek zoals wij dat kennen uit het onvergetelijke Het Dorp, van Wim Sonneveld. Alles waar we over denken, alles waar we ons zorgen over maken in het Veen kwam aan de orde, uitstekend gezongen door Koen en Margriet. Met de juiste ernst en uitstraling. Aan het eind kwam voor mij 1 van de hoogtepunten van de avond: het doek ging open, daar stonden de Turfstampers en begeleidden het laatste gedeelte van dit prachtige lied. Heel indrukwekkend, en natuurlijk een prachtige vondst van VierFout. De troostende kernregel uit het lied: “Dit dorpje wordt toch nooit een stad…” En daar houden we ons aan vast!

Daarna speelden de Turfstampers het thema van Ivanhoe, want ze waren er nou toch…en toen kwam de sketch


De Kruisridders.

Prima, die afwisseling van het ernstige lied met direct daarachter aan deze korte klucht. In zo’n lollig stuk gebeurt zoveel aan actie en aan lollige teksten, dat het niet na te vertellen is. Wie er was heeft veel kunnen lachen, wie het gemist heeft heeft alweer pech. Koen en Jos op hun stok-paardjes (letterlijk), de eindeloze en snelle verkleedpartijen van Anja in steeds weer andere tiepetjes, het gemopper van de uitgestreken Rob en Frank (dwars door de voorstelling heen zeulend met de decorstukken) werkte onontkoombaar op onze lachspieren. Heel leerzaam: ook wij Veners weten nu eindelijk waar het begrip “Kruisridder” vandaan komt…


Generaal Pardon

In een dorp waar nog menigeen praat over “die zwarten” of “die buitenlanders” is het moeilijk om een raak, laat staan genuanceerd stukje te spelen over die problematiek. Wat mij betreft lukte die nuance dan ook niet echt. Ondanks de oprechte poging. Alle vooroordelen laten oplepelen door een half demente geuniformeerde bejaarde, die vervolgens laten tegenspreken of rechtzetten door een lief allochtoons meisje werkt voor mij niet. In zulke stukjes, met zo’n diepere lading, blijf je Koen de Komiek zien en wacht je op z’n grap. Z’n raakste en mooiste zin, en daar gaat racisme natuurlijk ook over: “Ik ken ze niet dus ik ben er bang voor.” En daar had het hele fragmentje dus over moeten gaan, nu was het een beetje vlees noch vis. Een politiekcorrecte boodschap aan het eind helpt dan niet meer echt om het hele toneelstukje te verklaren.

De daarop volgende act Supermarkt was daarentegen wederom een wereldvondst van VierFout. En dan m.n. de montage met het karaoke-gezang, waarop een groot aantal Veners enthousiast liet horen hoe moeilijk zingen eigenlijk is. Zelfs als het op zo’n zemelnummertje als “We are the world” is…zo’n meezingertje dat tot je eigen ergernis vervolgens nog twee dagen in je kop blijft hangen. Omdat we al onze buren in het lied voorbij zagen komen, vervuld van bier en goeie bedoelingen werd dit een act die behoorlijk op de lachspieren van de zaal werkte. Zeer geslaagd dus!


Voetbal

Na de pauze ging VierFout meteen weer in volle vaart van start: Koen had zich als supporter van het Nederlands Elftal kleurig in het oranje toegetakeld, zich verheugend op een lekker avondje ongestoord voetbalkijken. Nederland-Duitsland, vriendschappelijk. (Alsof Nederland-Duitsland ooit vriendschappelijk kan zijn, na 1974. Was 1 van de grappen in de sketch!) Maar daar kwam de vrouw van de supporter, Margriet, zijn rust verstorend met zeur-vragen, zeur-opmerkingen en hem zoveel mogelijk storend bij zijn voorgenomen voetbalgenot. Koen is prachtig als hij zich opwindt, het ziet er allemaal heel naturel uit, maar Margriet deed in deze komische act niet voor hem onder met haar z.g. domme, maar tegelijkertijd uiterst bijdehandte zuigvraagjes. Zij joeg haar toneelman geheel over de rooie met vraagjes “Waarom heeft die man een pet op?”…dat is de buschauffeur, schat!  Of “Waarom draagt die man een duikbril?”…dat is Edgar Davids, lieverd, en zo werd het een aaneenschakeling van kolder. En dus bereikte vrouw Margriet haar doel: Koen briesend af en zij lekker Tvkijken met haar moeder….

Dat Margriet naast een steeds betere komedie-speelster ook steeds beter gaat zingen (en ook beter repertoire krijgt) bleek uit het volgende lied, “Vriendin”, op de muziek van “Laat me” van Ramses Shaffy. Een teer liedje, mooi gezongen, wat niet meevalt want het is geen simpele melodie. Margriet durft, ze heeft een zuivere stem met weinig power maar dat pakte in dit liedje heel goed uit: een liedje over afscheid kun je alleen maar kwetsbaar en met gevoel zingen. Heel mooi dus!


De blauwe doos

Voorafgegaan door een geinig filmpje, geheel in de traditie van wijlen Benny Hill, belandt een echtpaar in de blauwe doos: de IKEA. Alwaar allerlei kolderieke verwikkelingen met een klere-kast die louter problemen oplevert, twee echtelieden die de ene keer half Haags, en dan weer half Rotterdams spreken; genietend van uitzicht op ons voetbalveld, smullend van een kopje koffie waarbij een broodje zit dat je zelf in mekaar moet proberen te zetten, afijn: slapstick-achtige verhaaltjes moet je niet na willen vertellen, je moet er zelf bij zijn geweest…Voortdurend klinken er van die metalige IKEA-boodschappen uit de luidsprekers. Waarbij je dus een hoop grapjes kwijt kunt: zo werd Ingmar keer op keer gemaand uit de ballenbak te komen. En bleek ondergetekende in een afkickkliniek te zitten vanwege een verbroken relatie met zijn disselse barkruk…Daar hoorde ik een beetje van op, want ik heb dimS nooit gezien als een afkickkliniek..integendeel! Het stuk eindigt met de boze en wanhopige echtgenoot die zijn kast (“een hoop spaanplaat”) niet in mekaar krijgt, en de baliemedewerkster (Mulder) zegt dat haar man dat wel wil doen voor 50euro. En ze legt uit waar IKEA eigenlijk voor staat: Ieder Klereding Eindigt bij Alphons…  


Eenzaamheid

Daarna is het tijd voor enige rust en bezinning in Eenzaamheid. Prachtig en heel overtuigend gespeeld door Margriet, en door Anja, als een bejaarde vrouw met een rollator, die haar 74ste verjaardag wil vieren en wacht op haar bezoek. Haar dochter Margriet is een drukke zakenmevrouw, die helemaal geen zin heeft in gezeur en verplichte figuren, en het bovendien ook veel te druk heeft met haar eigen leven. Ze belt haar moeder nog wel, omdat dat zo hoort, ratelt haar eigen verhaal af en vergeet tenslotte ook nog haar moeder te feliciteren…Anja vertelt vervolgens het breekbare verhaal van haar personage, de bejaarde vrouw die met een doos gebakjes tevergeefs wacht op haar verjaarsbezoek. Herkenbaar, vrees ik…En helemaal als op het scherm een foto verschijnt van het St.Jozef, met daarin de levensgrote tekst: WAT ZAL HET ZONDAG DRUK ZIJN IN ST.JOZEF!!

En die tekst bleef er net zo lang staan tot het schaamrood in de zaal weer langzaam weggetrokken was….

 

Highlanderveen Infotainment Kanaal

Tijd voor de uitsmijters, zoals het een cabaret en entertainmentprogramma betaamt. Ook in een programma waar een gezonde mix van ernst en humor voorbij komt dient het publiek goedgehumeurd de zaal te verlaten. En meteen al zin te hebben in de editie van volgend jaar…Dus werden de vier spelers vier presentatoren, die in smoking-achtige kledij met een krom engels accentje het Veen en omstreken stevig in de maling begonnen te nemen. Onder veel bijval, want de grappen waren talrijk, heel Veens en behoorlijk raak. Over het niet-roken: Paul heeft Smokey uit zijn muziekvoorraad verwijderd, en bij het Boerenkoolbanket wordt geen rookworst meer geserveerd. Roken mag alleen maar op het toneel als het functioneel is…dus staken de spelers eensgezind een sigaretje op! (in smoking…!)  Over de lawaaiige spoorbomen: RinkelRinkel…DIMMES!!! Een lawine van grappen dus, teveel om even te citeren, er moet nog meer in de HIK…


Tot slot, u raadt het al, Het Slotlied. Voor de meezingers, de meeklappers en iedereen die de zaal goedgehumeurd wilde verlaten. En dat deden wij dus, na een geslaagde avond. VierFout dreef dit jaar wat minder op de kluchtige talenten van Koen, het was meer dan voorheen een ensemble waar de individuele kwaliteiten veel meer uit de verf kwamen.

Koen=Koen=Koen, creatief en met de lach aan z’n kont. Anja bleek in de sketchjes iemand die uitstekend haar grappen kan plaatsen, heel goed getimed. En haar omaatje was heel lief…Jos bleek al evenzeer gegroeid in zijn tiepetjes, zijn inburgeringsbuut maar ook zijn IKEA-tiep en Kruisridder gingen hem overtuigend af. En Margriet blijkt zich te ontpoppen als een zuivere, kwetsbare zangeres en een steeds grappiger comedy-speelster.

Kortom: er was genoeg te genieten, op weg dus naar een derde editie van VierFout, om niet te zeggen VierBeter…

Het gevoel

Mel: Brabant – Guus Meeuwis


Fiets ik van Emiclear kom ik over de brug,

Het dorp wat ik zie, ken ik niet meer terug.

Een heel naar gezicht, ‘t voelt niet meer vertrouwd,

En elk stukje land dat wordt nu bebouwd.

Het is Vathorst, vooruitgang, de realiteit,

Maar waar is de beloofde identiteit?


Maar fiets ik dan langs het bord van ‘t Veen

Dan krijg ik een warm gevoel om me heen.

Het voelt goed, het voelt thuis, altijd al gehad

En dan denk ik dit dorpje wordt toch nooit een stad


Het dorp verandert er wordt geld in gepompt

Een supermarkt, die er misschien komt

Eindelijk een café en een nieuw dorupshuis

Ook onze school krijgt er een nieuw thuis.

Kom ik dan aan het einde van de van Tuyllstraat

Heb ik toch het idee dat er iets bruisen gaat


Het gaat heel hard dit moment in ‘t Veen

toch krijg ik een warm gevoel om me heen

Na jaren van stilstaan gebeurt er weer wat

En dan denk ik dit dorpje wordt toch nooit een stad


Het dorp dat groeit het wordt eens zo groot,

De groene strook die is flink verkloot.

’t Dorpse karakter stond hoog op de lijst

’t enige is dat er nieuwbouw verreist

Vathort, zure appel, je moet er doorheen

Maar geloof me het komt goed met Hooglanderveen


En hoor ik dan “Zeg van wie bin jie d’r één”

Dan krijg ik een warm gevoel om me heen

Een heel dorp met Veners en wie doet ons wat

En dan weet ik dit dorpje wordt toch nooit een stad

 

En waar gaat altijd mijn gedachten heen

Dat is mijn dorpje mooi Hooglanderveen

  

De videoclip

SUPERMARKT

FOTO COMPILATIE