Start
Over ons
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start
2009 foto's

De videoclip

De videoclip

De videoclip

De videoclip

Ode aan de vrijwilligger

Melodie: Paul de Leeuw – wacht nog wat(een teken van leven)


Je hoort overal dat de mensheid verandert

Iedereen doet zijn eigen zin

Je wordt ook massaal door eenieder belazerd

Men gaat voor het eigen gewin


De mensen zijn steeds meer op zichzelf

En men wordt ongemerkt asociaal

Doen niets voor elkaar, willen alles maar zelf

In de grote stad helemaal


Maar hier in het dorp, kom je ze tegen

Vijwilliggers die nog wat doen voor elkaar

Zomaar bereid wat tijd op te geven

En heb je ze nodig, dan staan ze weer klaar


Als vrijwilligger sta je vaak niet in de spotlight

Maar dat is ook niet echt je doel

Het kost vaak wel heel erg veel vrije tijd

Maar dat geeft ons een goed gevoel


Je lijkt ook wel gek om zonder vergoeding

Vaak zonder erkenning  goed bezig te zijn

Al staat het soms tegen, het geeft toch voldoening

En als ’t weer gelukt is, dan is dat toch fijn


Maar hier in het dorp, kom je ze tegen

Vijwilliggers die nog wat doen voor elkaar

Zomaar bereid wat tijd op te geven

En heb je ze nodig, dan staan ze weer klaar

... dan staan ze weer klaar


Want zonder jouw inzet zou het niet kunnen

Dan was het een heel jaar lang stil

Ondanks dat het vaak op dezelfden neerkomt

Maak jij toch het grote verschil


Je werkt vrijwillig, maar toch niet vrijblijvend

Je bent onbetaalbaar, dus ook niet te koop

En als iedereen wat meer jullie voorbeeld zou volgen

Was er voor eenieder weer een klein beetje hoop


Maar hier in het dorp, kom je ze tegen

Vijwilliggers die nog wat doen voor elkaar

Zomaar bereid wat tijd op te geven

En heb je ze nodig,  dan staan ze weer klaar


Maar hier in het dorp, kom je ze tegen

Vijwilliggers die nog wat doen voor elkaar

Zomaar bereid wat tijd op te geven

En heb je ze nodig, dan staan ze weer klaar

... dan staan ze weer klaar

  

VIERfout doet Hooglanderveen aan (2009)


Ik prijs me gelukkig met een tamelijk vrij leven. Ik kan gaan en staan waar ik wil, en ook nog eens op de momenten dat het mij het beste uitkomt. Ik heb een hekel aan verplichte figuren, dingen die moeten. Maar één vaste gewoonte begin ik steeds leuker te vinden: even kijken bij het nieuwe programma van VIERfout en daar dan iets over zeggen in de HIK. Zij vieren dit jaar hun eerste lustrum, vijf jaar onderweg dus, en dus blijk ik ook opeens al vijf jaar mijn wijsneuzerijen over hun programma te spuien. Als ik u was zou ik dat met een korreltje zout nemen, want iedereen vindt wel iets over dat programma; het enige verschil is dat ik het opschrijf in duizendfout! Waarbij ik dan altijd vermeld, in keurige bewoordingen, dat u een sufferd bent als u niet even naar een van die voorstellingen bent gaan kijken…want ik schrijf briljant, eerlijk is eerlijk, maar die voorstelling zelf zien is toch honderdmaal leuker! Kortom: kom die bunkers uit en geef je over aan een blijde lach en aan alle grappen over ons dorp en zoiets als Hoogland…Dat is die andere Amersfoortse wijk die in deze voorstelling een beurt krijgt; en nog heel wetenschappelijk ook, daar viel wat van op te steken voor het dankbare pulbiek…


Als ik het niet doe….

Zoals altijd had Vierfout ook nu weer de publiciteit goed verzorgd. Een prachtig gemaakt programmaboekje, en een wervende titel van het programma. “Vierfout doet Hooglanderveen aan”.  Waarop meteen de eerste grappen geboren waren, zoals: “Wat gaat Vierfout Hooglanderveen nou weer aandoen???” Tja, daar hoeven we nooit benauwd over te zijn want zoals ze zelf uitgebreid vertellen in die brochure: ze zijn allemaal enthousiast en vanuit dat enthousiasme worden telkenjare weer leuke acts geboren.

Dit jaar speelde het hele programma zich af op een camping. En zoals wij allemaal weten is een camping net een dorp. Gelukkig hebben we een goeie zomer achter de rug en bleef het ook tijdens de voorstelling droog. Voor je het weet valt je voorstelling in het water, nietwaar? Dat gebeurde dus niet, maar wel kregen we meteen bij de eerste act al het soort voorvalletje voorgeschoteld zoals je dat nog al eens meemaakt op een camping…of gewoon thuis, bij de buren. De man wil lekker in het zonnetje zitten, gewoon genieten van het niks doen. Zijn vrouw vindt dat maar niks en wil hem de hele tijd uit zijn stoel krijgen. Dat levert een mooie ruzie scène op, die komisch uitgespeeld wordt en de rustige echtgenoot uiteindelijk heftig uit de tent lokt. Om maar even in kampeertermen te blijven…Dat er op campings voortdurend van alles georganiseerd wordt zodat niemand de kans krijgt zich te vervelen is een bekend fenomeen. En daar gaat een gesprekje tussen twee meneren dan ook over, want eigenlijk vindt de een dat de ander ook wel eens zijn handen uit de mouwen mag steken. “Ben je dan voorzitter van de barbecue commissie?”   “Nee, maar ik doe er wel aan mee, die mensen moeten er toch ook zijn…?” Dit is het komische aanloopje tot een fraai gezongen duetje over ons dorpse nijvere vrijwilligerswerk. Waarbij de zangeressen ondersteund worden door de VeenVocals, waardoor dit lied uitloopt op prachtig ensemblewerk. Dit soort verrassingen zijn de krenten in de pap bij zo’n voorstelling, net als een paar jaar geleden het onverwachte optreden van de Turfstampers!

Daarna kregen we een hilarisch overzicht van de hededaaggse verlokkingen via nachtTV en hitsig SMSgebeuren voorgeschoteld. Dat allemaal onder de bekwame begeleiding van Koen, gewapend met krassende stem en een rollator en Ronald, die overtuigend twee bejaarde heren neerzetten. Nou ja, heren: ze bleken verbazend goed op de hoogte te zijn van wat er op sexgebied zoal voorbij komt in de kleine uurtjes. Allemaal van horen zeggen, natuurlijk…En op welke manier ze proberen je dat in de maag te splitsen. Nou ja, maag…?

Daarna besprak een echtpaar, wederom gezeten voor die prachtige decorcaravan de crisis, en hoe die toegeslagen had in hun leven. En in het leven van veel anderen, al is het maar omdat we er steeds bang voor worden gemaakt…Het ging geheel op rijm en was uitgekiend geschreven. De moraal van het verhaal: wantrouw mensen met pakken en dassen. Want uiteindelijk zijn zij degenen die je de das omdoen.

Wie natuurlijk ook niet mag ontbreken op een camping, of in een dorp, is de Regelaar. Iedereen kent zulke mensen, en vooral ook het soort man die hier gespeeld werd. Hij bemoeit zich overal mee, liefst zo luid mogelijk. Hij zegt iedereen gedag en schreeuwt en passant kinderen tot de orde, of mensen die volgens hem niet goed op hun plekje staan. Of hij pikt de bal in van een paar voetballende jochies en dreigt die stuk te snijden. Tegelijk wil hij de wereld voortdurend laten weten hoe belangrijk hij is in het hele gebeuren. Het zinnetje “Als ik het niet doe, doet niemand het” zal vanaf deze voorstelling vastgezet zijn in het collectieve geheugen van het Veen! Daarna volgt de scène waarbij Koen met zijn hand voor zijn kont langsrent op weg naar de toiletten, want op zijn eigen veld is de WC verstopt dus hij moet ergens anders voor anker. De WC met de halve klapdeurtjes die op het toneel staat levert een zeer komisch schouwspel op, met de voetjes, broek op de schoenen, van de pleezitters. Het aantal misverstanden stapelt zich op en dit was een van die acts waarbij de lach voortdurend door de zaal blijft golven. Erg goed bedacht en gebracht dus!

Het afsluitende nummer voor de pauze was de Loterij, met een quizmaster die uitstraalde dat hij dit jaar, jaar uit al deed en het nu zo langzamerhand wel gezien had. De prijzen waren fantastisch, zoals dat hoort bij dit soort campingverzetjes: een romantisch etentje voor twee (een blik erwtensoep met twee kaarsjes), een fiets, waarbij de prijs niet de fiets bleek te zijn maar het broodtrommeltje dat achterop onder de snelbinders zat en natuurlijk ook een onvergetelijk weekendje Wenen, bestaande uit een zak uien…Waarna wij niet huilend maar lachend de pauze ingingen!


Na de pauze…

In de vorige HIK stond het al aangekondigd: een van de vroegere VierFout succesnummers, De Kruisridders, zou geprolongeerd worden wegens dat succes. Altijd link, iets in de herhaling gooien maar dat hadden de Vierfouters natuurlijk zelf ook allang bedacht! Dus hadden ze een hele slimme overgang bedacht, waarbij we van de Middeleeuwen plotseling belanden in juni 1944, een paar dagen na de invasie van Normandië. De twee niet al te snuggere kruisridders strompelden niet langer op hun stokpaardjes over het toneel, maar waren nu twee Engelse soldaten die Tom en Tom heten. Verwarrend, vond de voorleester, zeker als je verdwaald bent, als TomTom. Tom en Jerry vond ze ook maar niks, en al met al waren de klungelige ridders nu veranderd in twee malloten die hun eigen naam niet eens konden onthouden. De beide soldaten hadden wel meer kleine gebreken; zo waren ze gek op Duitse muziek, van Heino, Denny Christian tot en met Johan Heesters. Want dat vonden ze leuker dan luisteren naar Radio Oranje…waarbij ze prompt een Oranje geverfde radio op het toneel zetten. En zo blijven wij toeschouwers steeds bij de les, met alle grappen en grollen. Het wordt nog een haartje erger als de decorcaravan omgedraaid wordt en ineens een soort bijna onnneembare Duitse bunker moet voorstellen. Bestormd door Tom Tom of hoe ze dan ook heten…gelukkig zit er een Duitse officier in, die qua accent sprekend lijkt op een zekere Bernhard, die vroeger de oude Dissel wel eens heeft aangedaan. Hij blijkt een komisch manneke, die eerst verontwaardigd is dat de twee soldaten achterom zijn gekomen, terwijl hij al vier jaar aan de voorkant achter zijn kanonnetje over de zee zat te loeren…Maar: hij heeft zijn eigen overgave keurig geregeld via een zelfgehaakt wit vlaggetje en is ook gek op Heino en andere charmezangers. Al met al loopt het goed af en de verwikkelingen zijn zo absurd en komisch dat dit net als de vroegere Kruisridders uitliep op een van de hoogtepunten van deze avonden! En het zanglustige trio The Andrew Brüder mag voortaan niet meer ontbreken op welk partijtje dan ook!

De Olympische Vlam die daarna volgt is een aardig intermezzo, maar het onderwerp is intussen al weer een paar jaar oud. De one night stand tussen Mart Smeets en zijn smakelijke tafelgenote Ria Visser. Het wordt leuk en breekbaar gezongen gebracht, maar verrassend is anders, hoe goed het ook geschreven is. Dit onderwerp is al uit en te na behandeld en gepersifleerd. En als zo vaak in mijn leven vroeg ik me meteen weer af waarom er bij een one night stand vooral gelégen wordt..waar komt dat “stand” dan vandaan..?

In de volgende act werd een rijtje urinors gesuggereerd op het toneel. Pies- en poepgrappen zijn vaak leuk en goed voor een bevrijdende lach, maar de mannen van VierFout maakten hier toch wel iets heel bijzonders van…Dat werd heel komisch maar wie goed kijkt kan ook zien dat hier heel veel werk in zit. Een uitgekiende choreografie, want het valt niet mee om allerlei toeren uit te halen terwijl je zogenaamd staat te piesen. Prima bedacht en prima uitgevoerd, en dat leverde dus één lange lach op. Zolang je dit soort originele kwaliteit tevoorschijn kunt toveren mag je wat mij betreft nog wel een paar lustrums doorgaan…

Daarna werd het verschijnsel Hooglander buitengewoon wetenschappelijk behandeld, via een heus Seminar. Niet iedereen weet wat een seminar is, en na VierFout weet nog steeds niemand dat…wel weten we, of denken te weten, dat Hooglanders niks nieuws aan durven en dat werd via een rollenspel wel duidelijk gemaakt. Plechtige jaarlijkse verkleedpartijen bij een steentje op een kruispunt?  Deze act lag allemaal iets teveel voor de hand, dit hadden we allemaal al eens zelf bedacht. Zeker de Veners met hun jaarlijkse Buutconcours ..!  Vervolgens kregen we te zien hoe het eraan toegaat als een hinderlijke buurman ongevraagd aanschuift aan je tafeltje en je drank komt opzuipen. En wat de daar uiteindelijk, na veel opgekropte ergernis tegen kunt doen…

En daarna kwam het daverende slotakkoord, terecht Het Klapstuk getiteld en een van de absolute hoogtepunten van deze avond! Met hele eenvoudige middelen, zoals een kliko, stoffer en blik, een glaasje en een vakkundig bestuurde bezem werd er langzaam maar zeker via trommels en een maf apparaat, deskundig bestuurd door Rob Goochfood, een fraai geluidsbeeld opgebouwd, heel meeslepend en heftig. En net als die scène bij die pisbak: dit zijn hele ingewikkelde dingen, petje af dus voor dit zeer nijvere gezelschap die dit allemaal feilloos wist te brengen!


Kortom: ik zat erbij en keek ernaar! En volgend jaar is het het zesde jaar en dan ga ik weer kijken. Tenminste als u belooft dat u met mij mee gaat kijken, zodat u niet alleen op mijn sterke verhalen af hoeft te gaan. Want mijn korrel zout is vooral ook de korrel zout waarmee VierFout de wereld bekijkt… 

DE BRUILOFT FOTOGRAAF

HET ABC

HET MOONLIGHT TRIO

HET KLAPSTUK