Start
Over ons
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start
Start
2014 foto's

De videoclip

Salsa Hooglanderveen

De tas

Nieuw bier bij de tennis

De buurman die naast me woont

De videoclip

De videoclip

De videoclip

De bushalte

De videoclip

Titel: de Nachtegaaltjes

Melodie: 500 miles van de Proclaimers (wie kent um niet)

Ik ben Josje, ben de beste in m’n soort
en zingen, das wat ik altijd doe.
Ben echt heel goed, ik raak geen noot verkeerd
zing over alles en niets is echt taboe.
Wil naar Idols, The Voice en nog meer van dat soort zooi
Tis heel vreemd, maar laten mij nooit toe.
Wordt nu wanhopig, en niemand ziet mijn talent
deze situatie wordt ik nu echt wel moe.

Ik ben Ronald, ben een nachtegaal in spé
een hoog bereik, daarin ben ik echt heel goed.
Ben geen Bieber, geen Timberlake of Geer
Ben beter, tover alles uit mijn hoed.
Maar het rare, echte erkenning krijg ik niet
wil nu succes en het liefst met hoge spoed.
Daarom dit nummer, een dikke vette hit
en dus gooit niets meer eten in het roet.

Maar ik zing 100 dagen lang
en als het moet nog jaren door.
Totdat ik heel wereldwijd bekend ben
want daar doe ik het immers voor.

da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da
da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da

Hoe nu verder, dat is nu de grote vraag
een plan, een doel, das wat je hebben moet.
Met z’n tweeën, we gaan nu als duo door
een nieuw idee, en ook dat vergt heel veel moed.
Klein beginnen, dus hier maar in het Veen
donker en muffig, nee niet alles is direct goed.
En over 1 jaar, Carré en HMH
Let maar op, ’t komt ook allemaal best wel goed, let maar op, ’t komt ook allemaal ook best wel goed.

Maar ik zing 100 dagen lang
en als het moet nog jaren door.
Totdat ik heel wereldwijd bekend ben
want daar doe ik het immers voor.

da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da
da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da

da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da
da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da

Maar ik zing 100 dagen lang
en als het moet nog jaren door.
Totdat ik heel wereldwijd bekend ben
want daar doe ik het immers voor.

Titel: de Nachtegaaltjes

Melodie: 500 miles van de Proclaimers (wie kent um niet)

Ik ben Josje, ben de beste in m’n soort
en zingen, das wat ik altijd doe.
Ben echt heel goed, ik raak geen noot verkeerd
zing over alles en niets is echt taboe.
Wil naar Idols, The Voice en nog meer van dat soort zooi
Tis heel vreemd, maar laten mij nooit toe.
Wordt nu wanhopig, en niemand ziet mijn talent
deze situatie wordt ik nu echt wel moe.

Ik ben Ronald, ben een nachtegaal in spé
een hoog bereik, daarin ben ik echt heel goed.
Ben geen Bieber, geen Timberlake of Geer
Ben beter, tover alles uit mijn hoed.
Maar het rare, echte erkenning krijg ik niet
wil nu succes en het liefst met hoge spoed.
Daarom dit nummer, een dikke vette hit
en dus gooit niets meer eten in het roet.

Maar ik zing 100 dagen lang
en als het moet nog jaren door.
Totdat ik heel wereldwijd bekend ben
want daar doe ik het immers voor.

da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da
da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da

Hoe nu verder, dat is nu de grote vraag
een plan, een doel, das wat je hebben moet.
Met z’n tweeën, we gaan nu als duo door
een nieuw idee, en ook dat vergt heel veel moed.
Klein beginnen, dus hier maar in het Veen
donker en muffig, nee niet alles is direct goed.
En over 1 jaar, Carré en HMH
Let maar op, ’t komt ook allemaal best wel goed, let maar op, ’t komt ook allemaal ook best wel goed.


Maar ik zing 100 dagen lang
en als het moet nog jaren door.
Totdat ik heel wereldwijd bekend ben
want daar doe ik het immers voor.

da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da
da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da

da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da
da da da (da da da)
da da da (da da da)
da da da dum da da dum da da dum da da

Maar ik zing 100 dagen lang
en als het moet nog jaren door.
Totdat ik heel wereldwijd bekend ben
want daar doe ik het immers voor.

  

Vooral herkenbare Veense onderwerpen vallen goed bij publiek

Vierfout moeiteloos terug van weg geweest



Gezien: voorstelling D’r op en d’r over van Theatergroep Vierfout

Datum: vrijdag 10 oktober 2014

Locatie: De Dissel, Hooglanderveen

Spelers: Margriet Hersevoort, Jos Boersen, Ronald Ossendrijver en Koen van de Grift

Regie: Jos Hersevoort

Decor: Frank Smit en Rob Gooch

Licht en geluid: Peter van Burgsteden en Jos Hersevoort

Personal assistent: Marijke Gooch




Een vleugje klucht, een tikkie komedie, een sprankje kolder, een snufje zang en een greintje witte doek. Zie hier de ingrediënten voor een meer dan vermakelijke avond: de laatste uitvoering van theatergroep Vierfout in de Dissel.


Na afwezigheid van een jaar, het kwartet was hard toe aan een creatieve sabbatical, genoten zo’n 300 toeschouwers weer van het optreden van Veens eigen theaterdieren Margriet Hersevoort, Jos Boersen, Ronald Ossendrijver en Koen van de Grift. In het weekend van 10 en 11 oktober speelden zij hun 8e voorstelling: D’r op en d’r over. De titel deed al wat vermoedens oprispen van kolderieke kluchtigheid en dat maakten het gezelschap ook waar. Het publiek in de Grote Theaterzaal van de Dissel kreeg waar ze voor kwam: een avondje lachen.


De aanwezige liefhebbers werden getrakteerd op een noviteit: de voorstelling zat doorspekt met korte krachtige zelfgemaakte filmpjes. Daar begon de avond ook mee. Een onbeduidende diavoorstelling met muziek van Gilbert O’Sullivan ter introductie bracht je een gevoel als of je werd terug geworpen in de jaren ’60-’70. En dat gevoel bleef toen het licht op het podium aan ging en het decor zichtbaar werd: sober en simpel. Een paar witte houten panelen voorzien van deuren op een zwarte achtergrond. Slechts met enkele wisselende rekwisieten (waarschijnlijk allemaal zo weggetrokken uit de eigen Veense Woonkamer) werden de scenes aangekleed.


Zo is alles aan deze voorstelling van eigen hand. Alle sketches en liedjes zijn zelf bedacht en gemaakt. Soms is er hier en daar volgens eigen zeggen wat ‘geleend’ maar over het algemeen komen alle creatieve elementen uit eigen koker. De sketches zijn voornamelijk geschreven door Jos Boersen en Koen van de Grift. Teksten waar maanden op werd gebroed maar ook ideeën die spontaan zijn ontstaan.


De diversiteit, ik begon er al mee, is groot. Delen van de voorstelling hadden veel weg van de oude kluchten van John Lanting’s Theater van de Lach. Veel in een rap tempo wisselende personages die de ene deur binnenstormden om pijlsnel de andere deur weer uit te vliegen. Een kettingreactie van verwarrende situaties, vaak met seksueel getinte insinuaties, leidden tot lachsalvo’s bij het publiek, waarbij vooral het opzettelijk gestuntel en de aanstekelijke nerveuze lach van Koen van de Grift voor hilariteit zorgden.


Maar ook een kroegscène, naar goed voorbeeld van André van Duin en Frans van Dusschoten, zat er in. “De buurman die naast me woont” heet de sketch gespeeld door Koen en Ronald, met een waterval aan spraakverwarring als “import van buitenaf die hier niet vandaan komen” en “de voorste die voorop liep”. Uiteraard flauw, maar daar was het juist om te doen.


Goed gevonden was de videomontage van buitenlandse nieuwsbeelden waarbij de ondertiteling waarschijnlijk een totaal ander verhaal vertelt. Een verhaal overigens dat op bijval kon rekenen van het aanwezige publiek. De wisseling van biermerk bij TV Hooglanderveen was namelijk onderwerp van gesprek. Aandacht vanuit China over protesten in Oekraïne (compleet met blauw-gele vlaggen) omdat het bestuur van de plaatselijke tennisvereniging is overgestapt van Amstel op het Duitse Veltins bier, tot grote vreugde van onze Oosterburen. Hopelijk is dit filmpje binnenkort terug te zien op het Youtube-kanaal van Vierfout. Een creatief hoogstandje.


Ook het filmpje met een heuse rap over ons dorp werd met luid applaus en zelfs gejoel ontvangen door de toehoorders. De rap, Salsa Hooglanderveen geheten en geschreven door Jos Boersen, werd voorzien van allerlei beelden uit het dorp; de vlag, de flashmob, de Boni, en ook alle bekende Veners kwamen voorbij.


Er zat verder absoluut geen lijn in de voorstelling. De makers hebben geen moeite gedaan krampachtig een rode draad te creëren. De onderwerpen gingen van hot naar her. Sommigen met een serieuze ondertoon. Zoals de aanklacht tegen de absurde bedragen die worden betaald voor museumkunst waar niemand op zit te wachten. De ergernis van mopperkont Koen over de museumsuppoost, die de kroonluchter onder de Amersfoortse spoorbrug over de Eem een ‘ode aan de vergankelijkheid’ noemde, rekende op gniffelende herkenbaarheid bij het publiek. Maar dat zelfde publiek kwam tot inkeer toen kunstminnende Margriet de forse kunstprijzen afzette tegen de immens hoge bedragen die de grote voetballers als Messie wekelijks cashen. Punt gemaakt.


Spitsvondig was ook de scene bij de bushalte, waarbij de vier wachtende passagiers met elkaar communiceerden via allerlei kinderliedjes. Zeg ken jij de mosselman? De mosselman? De Mosselman. Dat soort teksten.


Het spel van het viertal is verrassend goed. De teksten leken op geen enkel moment tot grote problemen te leiden. De overgangen tussen de sketches zouden wel wat soepeler mogen verlopen. De soms net te lange onderbrekingen gaven de bezoekers, zeker gezien de lengte van de voorstelling (ruim anderhalf uur) en het gemis aan pauze, iets te veel ruimte om aan een lekkere koele versnapering te denken.


Verbeteringen liggen verder bij de zangkwaliteiten, alhoewel de spelers daar zeker niet op worden afgerekend. Vooral het slotlied was toch weer verrassend. Wat begon als een playback-act van Jos Boersen met een soort van doveninterpretatie van gebarentaaltolk Ronald Ossendrijver, draaide uit op een door Margriet Hersevoort met veel lef live gezongen versie van Mathilde Santing’s Inspiratie. Een mooi einde van een zeer vermakelijke avond. Bloemen voor de acteurs zouden op zijn plaats zijn geweest bij zo’n voorstelling. Anyway: Chapeau!




Paul Siteur